Je wilt meer weten over de oase... 

Stel jezelf dan maar eens voor hoe het zou zijn als je letterlijk een woestijnbewoner was.

Je hebt het warm, je knijpt je ogen standaard tot spleetjes tegen het felle licht. Je bent helemaal ingepakt in lagen linnen kleren tegen de zon. Toch is je huid bruin en droog en hier en daar zelfs rimpelig. Het water in je waterzak is vies warm en een beetje zoutig.
Je draagt waarschijnlijk ook een of meer wapens. Een lang mes. Een pijl en boog. Een speer. Misschien wel een zwaard. Of alleen stok en staf.
Misschien heb je een rijdier, zoals een kameel of een ezel. Of een paard (dan ben je een rijke woestijnbewoner).
Misschien heb je een hele kudde geiten bij je.
(Als je een vrouw bent, dan kun je nog even bedenken welke kleur en model hoofdbedekking je draagt, en of je je haren hebt verzorgd met olijfolie of kokosmelk.)

Je woont al je hele leven in de woestijn, en je hebt geleerd hoe je voor je eten en drinken moet zorgen. Soms drijf je daarbij wat handel. Soms blijf je een tijdje op een plek, op andere momenten trek je weer verder, naar een andere plaats.
Er zijn veel andere mensen in je leven; familie, vrienden, je gezin, mensen met wie je samen het vee hoedt. Allemaal woestijnbewoners, net als jij. Ze leven allemaal onder dezelfde barre omstandigheden als jij. Je relaties met hen zijn dan ook op zijn zachtst gezegd wisselvallig. Je maakt hele leuke dingen met ze mee, maar er zijn ook grote periodes dat je ernaar verlangt om helemaal vrij te zijn, vrij van al die mensen die wat van je willen, vrij van die mensen waar je wat mee moet. Vrij van verstikking.

Misschien heb je tijdens je woestijnleven wel gevochten tegen vijandige overvallers of je verdedigd tegen roofdieren.
Misschien, waarschijnlijk, ben je onderweg gewond geraakt.
Zeer hoogstwaarschijnlijk heb je in je hele woestijnleven al meerdere littekens opgedaan.

Kun je je zo'n leven voorstellen? Waarschijnlijk niet letterlijk, maar als je het bekijkt als een metafoor, een symbolische vertelling, dan voel jij je - op zijn minst soms - ook als een woestijnbewoner. En ben je eigenlijk best wel - op zijn minst soms - vermoeid en belast. En verlang je best wel regelmatig naar echte vrijheid. Als we de vergelijking doortrekken, dan zouden we misschien zelfs kunnen zeggen dat je dorst hebt. Dat je water wilt.
Helder, stromend water. Water dat leven geeft. Water dat Leven is.

Jij, woestijnbewoner, bent dan op zoek naar een oase. Zo eentje met mooie grote palmbomen, een heerlijk meer met prachtig helder drinkbaar water, koele schaduw en natuurlijk een hangmat om lekker in weg te soezen. Even bijkomen van dat vermoeiende leven dat je leidt.

Gelukkig bestaat die oase. In de woestijn van het leven is er 1 echte Oase met levend water.
En die Ene Oase is niet moeilijk te vinden. Er zijn altijd mensen op reis door de woestijn die je de weg kunnen wijzen.

Je mag trouwens net zolang in de Ene Oase blijven als je wilt en het verblijf is gratis. Wie zich vermoeid en belast voelt mag er altijd terecht.
Als je de Oase nooit meer zou willen verlaten, dan mag dat ook, want hij is groot genoeg voor alle mensen.
Wat daar voor je klaarligt, naast Levend Water, is de vervulling van je diepste hartsverlangens, een leven in volkomen vrijheid en het vinden van je bestemming!

Om bij de Oase te komen, moet je zorgen dat je de juiste Weg erheen vindt en die dan blijven volgen. Dat is op zich niet ingewikkeld, maar het kan soms best moeilijk zijn.