De Vader in de Oase verlangt naar al zijn kinderen, zowel naar degenen die de Oase al hebben gevonden, als naar de mensen die nog door de woestijn ploeteren. Hij houdt zoveel van hen, dat hij hun alles biedt wat hij heeft.
En ze mogen zo lang blijven als ze willen, zelfs als het hun hele verdere leven is. Graag zelfs! Welke Vader zou dat niet willen?"

"Maar waarom wonen al zijn kinderen dan niet bij hem in de Oase, waarom moeten ze van Hem door de woestijn ploeteren?!" vraag je, een beetje verwijtend. Het klinkt je niet heel vaderlijk in de oren, om je kinderen door de woestijn te laten sjouwen terwijl je zelf in een oase zit.
"Dat komt omdat zijn kinderen altijd zelf mogen kiezen: houden ze van hun Vader en vertrouwen ze hun leven aan Hem toe, of leven ze liever los van Hem en willen ze ten koste van alles hun eigen gang gaan. En de meeste van Zijn kinderen kiezen dat laatste. Ze denken dat ze beter weten wat goed voor hen is, dan hun eigen Vader dat weet. Het resultaat zie je aan 6000 jaar menselijke geschiedenis: oorlogen, honger, armoede, lijden, hebzucht, verslaving, ziekte, geweld, ongewenste kinderen, de dood, enzovoorts."

"Maar dan kan de Vader toch ingrijpen? Hij kan het lijden toch voorkomen, of oplossen, als Hij de hele wereld heeft gemaakt?" vraag je.
"Ja, dat zou Hij kunnen doen," antwoordt de vrouw. "Maar realiseer je je wel wat dat zou betekenen? Hij zou tegen je vrije wil in gaan. Hij zou jouw keuzevrijheid van je afnemen. Hij zou alles voor jou bedenken en beslissen. Of Hij zou een soort robot van je moeten maken, die altijd automatisch het goede kiest. Is dat dan wat je wilt? Maar wat meer is, het is niet wat Hij wil. De Vader houdt namelijk erg veel van jou. En Hij wil dat jij uit eigen vrije wil ook van Hem houdt. Als het niet uit vrije wil is, als je het niet zelf kunt kiezen, dan kan het geen echte liefde zijn. En omdat Hij zelf 100% liefde is, kan Hij niet iets beslissen dat minder dan dat is.

Het gevolg van het onafhankelijke gedrag van de meeste van zijn kinderen is wel, dat ze niet langer in de Oase kunnen blijven. Want de Oase, dat is het Leven dat altijd ontspruit waar de Vader en Zijn Zoon zijn. Waar ze niet zijn, daar is geen leven. Als je je eigen weg kiest, dwaal je weg van de Vader, dus vandaar. Snap je?"
"Nee, eigenlijk niet," zeg je.
"Nou, als jij wegdwaalt van de Vader, dan ben je dus niet meer waar Hij is. En zoals ik al zei, waar de Vader niet is, daar is geen leven. Daardoor verandert jouw Oase vanzelf in een woestijn..."
Het begint je te dagen.

"En er is nog een gevolg van het afdwalen van de Vader," pakt je mannelijke reisgenoot de draad op. "Als je een bewoner bent van de Oase, kun je niet sterven, dan leef je eeuwig. Zodra je echter ervoor kiest de Vader in de Oase los te laten en je daardoor een woestijnbewoner wordt, verlies je niet alleen de status van oasebewoner, je verliest ook dat eeuwige leven! Je wordt, met andere woorden, sterfelijk. Je gaat uiteindelijk dood." 
"Ja maar," werp je tegen, "we gaan toch sowieso allemaal dood??"
"Ja, omdat wij mensen allemaal woestijnbewoners zijn geworden, zijn we allemaal sterfelijk en daardoor zijn we gaan denken dat het normaal is om sterfelijk te zijn. Maar wat wij je proberen uit te leggen is, dat het eigenlijk helemaal niet normaal is om dood te gaan. Het is nooit de oorspronkelijke bedoeling geweest van de Vader in de Oase!
Helaas hebben wij mensen er in eerste instantie allemaal voor gekozen om zonder de Vader te leven, en daardoor zijn we dat eeuwige leven voorgoed kwijtgeraakt. De toegang tot de Oase bleef voor altijd voor ons verborgen."

"Blijkbaar toch niet voor iedereen," zeg je nadenkend, "want jullie kennen de weg en de toegang wel. Heeft dat dan iets te maken met het sterven en de opstanding van de Zoon, die oase-eigenaar?"

"Ja, zo is het precies!" zegt je mannelijke reisgenoot enthousiast. "De mens koos zelf een weg die van de Vader wegleidde, die de Oase verliet, die het leven achterliet. De mens koos dus een weg die naar de woestijn leidde, een weg die naar de dood leidde! Wij kozen een slechte weg, we gingen slechte gedachten denken en slechte dingen doen, en we gingen ook slecht reageren op het slechte gedrag van anderen. We werden egoistisch, verslaafd, gewelddadig, oorlogszuchtig, en ook ongeduldig, roddelend, dronken, wraakzuchtig, haatdragend en ontrouw. Dit slechte gedrag is wat God "zonde" noemt. Zonde maakt dat je een woestijnbewoner wordt en blijft. Zonde maakt dat je sterfelijk bent en blijft.
Als je eenmaal sterfelijk bent, kun je niet zelf ervoor zorgen dat je eeuwig leven terug krijgt. Dat kan alleen God zelf. En dat is dus ook wat Hij heeft gedaan voor jou, voor mij, voor ons allemaal.

Want God hield zoveel van de wereld dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Het enige wat jij dus hoeft te doen, is dat te geloven. Is te geloven dat jij zondig bent en dat de Zoon daarom voor jou is gestorven en uit de dood is opgestaan, zodat jij weer eeuwig leven kunt hebben. Bij dit geloof hoort ook dat je spijt hebt van al je zonden tot nu toe. "

Je bent er stil van. De Oase heeft een eigenaar die God is, die ernaar uitkijkt jou te verwelkomen en je in contact te brengen met zijn vader, die ook God is en die ernaar verlangt jou in zijn gezin te kunnen verwelkomen.
Hoe langer je naar je reisgenoten luistert, hoe meer vragen zich beginnen te vormen in je hoofd. Je wordt steeds nieuwsgieriger, en tegelijkertijd voel je je ook heel vredig.

De thee is op, en jullie gaan slapen. Hoewel je er nog weinig van begrijpt, merk je dat je toch zin hebt in morgen: de Oase bereiken natuurlijk, maar ook de kennismaking met de eigenaar. Je kunt het niet verklaren, maar je verlangt zelfs een beetje naar de ontmoeting...